KVD

TochtVerslagen

Kanovereniging Dorestad

2020

Tochtverslagen

We vinden het leuk om onze ervaring op het water te delen met jullie. Hieronder kun je een aantal verslagen lezen van recent gehouden verenigingstochten.

Geniet van de prachtige natuur
Pinksterexpeditie
Een weekje varen in Duitsland
Een nieuw stukje Nederland

Duikelen in de Honswijkerplas

Duikeltraining: oefenen van een redding

25 augustus 2020

Verslag: Anita

Voor de lol omslaan bij Kanovereniging Dorestad

Afgelopen zaterdag was een groot spektakel: de jaarlijkse duikeltraining vond plaats in de Honswijkerplas voor leden van Kanovereniging Dorestad. De ervaren leden gooiden de nieuwe leden om, zodat deze konden oefenen met veilig uit de kano komen. 

 

Veiligheid staat voorop bij de kanoërs uit Wijk bij Duurstede en omgeving. Na deze training mogen nieuwe leden met spatzeil kanoën en kunnen ze meedoen aan tochten met golfslag. Een aantal meer ervaren leden oefenden het redden in open water.

 

Toeschouwers genoten van deze volwassenen die zich weer helemaal jong voelden en elkaar aanmoedigden om nog een keer ondersteboven in de kano te gaan hangen. Ook eeuwig jong blijven? Vanuit het clubhuis wordt wekelijks lekker coronaproof gevaren op de Kromme Rijn. 

Link naar ‘t Groentje

 

Duikelen in de Honswijkerplas

Extra foto's

Nieuwkoopse plassen

Nieuwkoopse plassen

4 juli 2020

Verslag: Marianne
Foto’s: Bertie en Sjoerd

Zaterdag 4 juli was het dan zover, onze eerste georganiseerde tocht in Coronatijd. Een week verzet door het slechte weer.
Mij kwam dat goed uit, door een ruil met Jolien kon ik nu meedoen. Nieuwkoopse plassen vind ik erg mooi door alle waterlelies, gele dotters en zwanen. Dus ik had er zin in. Beetje spannend vond ik het ook; het weer was miezerig met stevige wind 4-5 ZW.

We hadden ervaren vaarleiders in Hans L. en Sjoerd, dus vertrouwen had ik ook.
Om 8.30 uur was ons tiental op de club: Berdien, Jessica, Anita, Bertie, Dianne, Henk, Agniet, Hans, Sjoerd en ik. Twee kleine kanokarren werden opgeladen.
Hans hield een briefing: Hans vaart voorop, Sjoerd vaart achter. We moesten vaart houden om te kunnen blijven sturen. En we hadden fluitjes om elkaar te kunnen fluiten mocht de wind ons om de oren gaan slaan. Dit waren de boodschappen die ik meekreeg.

En Agniet wierp het maar vast op: “Eerst koffiedrinken in café de Klinker!” Hans keek wat bedenkelijk en zei tactisch: “Dat bekijken we ter plekke.”
We mochten weer bij elkaar in de auto en ik vond het heel gezellig om onderweg naar Noorden bij te kletsen. We hebben elkaar lange tijd niet gezien. We parkeerden bij het café aan het water. Toen ter plekke werd gestemd over de koffiepauze…was de meerderheid voor. De ijzers waren onderweg gesmeed. En onder deze democratische druk ging Hans om. En genoten we met elkaar van heerlijke koffie/thee met appeltaart en slagroom. Een stevige bodem voor onderweg.
Hierna laadden we kano’s af en brachten ze naar de plas, het was net gaan regenen. Duimpjes van chaletbewoners aan waterkant gingen omhoog om ons moed in te prenten. Iedereen was goed ingepakt in regenkleding en spatzeil. Temperatuur was ook hoog. Eenmaal in de kano kon ik wel genieten van dit Hollandse weer.

We voeren tussen de rietkragen, heel relaxed, wat kleine golfjes. Een uurtje varen en we hadden alweer…PAUZE. We grapten: “We zijn de club van de pauzes en tussendoor varen we. “
Daarna gingen we weer “los”. Het was heerlijk om door alle kleine vaargeulen te varen.
Door rietkragen. We zagen veel waterlelies, ook paarse hyacinten. (Oh ja?, Of was het misschien moerasandoorn? Red.)

In de pauze doken we ook nog even het water in, het water was koel en verkwikkend, heerlijk !
Daarna gingen we op meer open water varen. Daar was de wind meer voelbaar: leuke uitdaging. Vaart houden helpt inderdaad. We zagen de drie torens in Nieuwveen en Hans ging op zoek naar een doorsteek. Dat was een verkenning waarop we ook twee keer draaiden, maar toen vonden we een hele mooie sloot. Het leek wel een jungle vol waterplanten en lelies, een andere wereld. Tot we weer de bekende torens in zicht kregen. Het was nog steeds geen Suriname, maar Zuid Holland. De “jungle” lag weer achter ons.

Onderweg kreeg ik nog bijles over “duwen met de peddel”.
Zo eindigden we weer in Noorden. Voldaan over een mooie en gezellige tocht. En wat spierpijn. Mooi signaal om voortaan meer te duwen met de peddel!

Nieuwkoopse plassen

Extra foto's

Melkslootwetering

Melkslootwetering

30 mei 2020

Verslag: Harrie
Foto’s: Bertie

Op een mooie Pinksterzaterdag ging Bertie een tochtje maken met de 3 J’s: Joke, Jessica , en ik, Harrie wiens 2e naam Joseph is.
De tocht ging via Cothen, de stuw bij de brandweerkazerne, kasteel Sandenburg naar de historische Melkslootwetering tussen Langbroek en Wijk bij Duurstede. Lang voor het ontstaan van Covid-19 vervoerden de boeren uit Langbroek via deze waterweg hun melkbussen naar de melkfabriek in Wijk bij Duurstede.
Daarna zijn we linksaf gegaan naar Wijk bij Duurstede tot aan de dijk en retour richting clubgebouw.
Door de droogte was er veel behoefte aan beregeningswater, dus stroomde de Kromme Rijn behoorlijk (tegen) en zelfs de Langbroekerwetering (tegen).

Zoals bekend was één van de coronamaatregelen de sluiting van de IKEA in Utrecht, maar zodra de winkel weer openging stond Bertie ‘s morgens al direct te trappelen om weer blikjes Appel Cider in te slaan om die te kunnen uitdelen tijdens een kanotochtje. En daar is iets misgegaan: op de verpakking staat dat er slechts 0,1% alcohol in zit. Maar ja, als een winkel maandenlang dicht is wordt niet alleen de houdbaarheidsdatum overschreden, maar neemt het alcoholpercentage van Appel Cider snel toe.
Dat leidde er toe dat het houden van een rechte koers op de verder tamelijk rechte Langbroekerwetering en de Melkslootwetering steeds moeilijker werd.

Tot overmaat van ramp schatte ik, mede door de Appel Cider, de lengte van de duiker in de Melkslootwetering onder de Landscheidingsweg verkeerd in en kwam ik met mijn hoofd tegen de onderkant van de duiker. De rappe maar zeer smalle Eagle Sprint van de club sloeg toen om. Voor het eerst sinds ruim 30 jaar ben ik onvrijwillig omgeslagen, en dan nog wel in de Melkslootwetering… Grrrr. Foto’s: niet, want door de Appel Cider was de snelheid van de fotograaf van dienst lager geworden en was zij niet in de buurt van het omsla-moment. Wel werd daarna bewezen dat mijn dry fit shirt inderdaad snel weer opdroogt.
Snel maar weer deze tocht nog eens varen, op water en brood, om de natte herinnering kwijt te raken.

De moraal: pas op met Appel Cider van IKEA.
Gelukkig liggen er in de Lek geen duikers.

Melkslootwetering

Extra foto's

Weser

Weser

mei 2018

Verslag: Joke
Foto’s: Hay

Hay en Wiek hadden al maanden van te voren aangegeven dat ze een trektocht op de Weser gingen organiseren. Ik bleek de enige te zijn die zich daar voor had aangemeld. In 2013 had ik al eens op de Weser gevaren van Hannoversch Münden tot Hameln. Nu zouden we starten zo’n 65 km. stroomafwaarts bij Holzminden en dan varen tot Stolzenau.

De planning was ambitieus: 163 km in 5 vaardagen. Wellicht had dat mensen ervan weerhouden om mee te gaan.

Zaterdag de kano’s opgeladen. Zondag werd ik thuis opgehaald. Uitgezwaaid door Henk van de Haar vertrokken we rond 9 uur uit Bunnik. Na 360 km en 2 koffiestops kwamen we om 15.00 uur aan bij Kanu-Klub Holzminden. Een prima kampeerplek, met veel bomen. Het was heel warm en dat zou de hele tocht zo blijven. Hier konden we de auto en kanokar laten staan.

Na het avondeten (maaltijd salades) gingen we het mooie stadje bekijken. Veel vakwerk huizen. Op het marktplein , in lounge bank onder het genot van een biertje op groot TV scherm WK voetbal gekeken. Het commentaar bij de wedstrijd werd gedaan door Claudia, een vrouwelijke voetbalcommentator (hebben we nog niet in Nederland).

Maandag vertrokken we voor een tocht van 28 km naar Bodenwerder. De eerste dag hadden we best veel wind tegen, soms best heftig. Daarvoor waren we al gewaarschuwd door de mensen die in mei op de Weser hadden gevaren. Gelukkig was dat alleen de eerste dag zo. Vanaf camping Himmelspforte was het nog een flinke wandeling naar het stadscentrum van Bodenwerder, het stadje van de baron van Münchhausen . Weer een prachtige stad met een terras waar we naar de wedstrijd België-Japan hebben gekeken. Wiek die een snelle verbranding heeft, deed zich te goed aan curryworst.

Dinsdag vertrokken we voor een tocht van 25 km naar Hameln. Het landschap werd steeds mooier. Onze eerste stop was bij Hajen, waar de bekende witte beeldengroep van Hüossen staat, 4 mannen met touw en kat.

Je heb daar een prachtig uitzicht met in de verte grote rokende schoorstenen. Een passant wist ons te vertellen dat het een kerncentrale voor elektriciteit was. We dachten dat die allemaal al opgeheven waren in Duitsland maar er blijken er nog zo’n 22 werkend te zijn.

Op de camping van Kanu Klub Hameln konden we ’s avonds het uiterst gedisciplineerd varen in de drakenboten aanschouwen. Naast de camping staat een prachtige silo waar Hay helemaal verrukt van was en vele foto’s van heeft genomen. Uiteraard ’s avond Hameln bekeken en op een terrasje nog even een biertje gedronken en voetbal gekeken.

Woensdagochtend vertrokken we voor een tocht van 28 km naar Rinteln. Helaas niet de Kanugasse genomen, bij verlaten Hameln maar via de sluis. Niemand kon ons vertellen of die Kanugasse nog te gebruiken was.

Het landschap na Hameln is prachtig. Wat opvalt is dat wanneer je vaart je weinig (water)vogels ziet. Veel minder dan in Nederland. Alleen tot vervelends toe blauwe reigers. Wiek heeft 2 keer een ijsvogel gespot.

De camping van Kanu Klub Rinteln met uitzicht op het prachtige stadje, dat we uiteraard bekeken hebben, vond ik zelf de fraaiste camping.

Door de grote droogte was de waterstand van de Weser lager dan normaal, maar gelukkig goed te bevaren. Wel was de stroomsnelheid lager dan verwacht. Daarom besloten we om de tocht van 40 km naar Minden te verdelen over 2 dagen en de 43 km lange tocht met met 2 overdragingen naar Stolzenau te skippen.

De eerste dag 24 km gevaren, met een koffiestop bij een natuurcamping die er lekker rommelig bij lag. De camping was gekocht door een Nederlander die de camping runt, afgewisseld door vrouw en kinderen. Hij had nog een baan in Amsterdam. Hier komt de Kalle in de Weser. Volgens de eigenaar zaten er veel ijsvogels, waterspreeuwen en beverratten maar die hebben we helaas niet gezien. Overnacht bij Holtrup op een particuliere camping “Am Weser”. Alhoewel we een prachtig plekje hadden met picknicktafel onder een walnotenboom, het was bloedheet die dag, raad ik iedereen deze camping af. We zaten namelijk vlak naast een brug waar de dag en nacht het verkeer van de A2 over raasde. Zelfs oordoppen hielpen niet. De laatste dag was het nog maar 16 km. naar Minden. Daar aangekomen kon Hay een lift krijgen van kanovaarders die hun auto gingen ophalen in Hannoversch Münden en wel even wilden omrijden lang Holzminden. Bij Kanu Klub Minden stond weer zo’n schitterend clubgebouw met prachtige keuken en doucheruimtes. De man die ons daar ontving vertelde dat de kanovereniging 200 leden telde en de jaarcontributie inclusief bootstalling slechts € 64 bedroeg. De overheid in Duitsland had voor bijna 4 ton bijgedragen in de kosten waar ze maar een klein bedrag van hoefden terug te betalen. Met zo’n dertig zeer actieve vrijwilligers organiseren ze clinics en andere kanoactiviteiten om de clubkas te spekken.

Als afsluiting hadden we ’s avonds in Minden ons “afscheidsdiner” met frites, schnitzel en curry worst, terwijl we met veel Duitsers onder een enorme partytent de spannende wedstrijd België-Brazilië keken.

De volgende dag waren we rond 4 uur weer terug in Werkhoven.

Alhoewel we niets spannends hebben meegemaakt, mede dankzij de goede voorbereiding, was het een mooie, gezellige relaxte tocht. Hay en Wiek, bedankt hiervoor.

Weser

Extra foto's

Markerwadden

Markerwadden

29 september 2018

Verslag: Corné
Foto’s: Anita

29 september in de vroege morgen komen 6 stoere ontdekkingsreizigers bijeen bij het clubhuis. Op het programma staat een nog niet eerder bezocht stukje Nederland. We weten niet wat ons te wachten staat. Nog niet eerder werden de Marker Wadden door een kanovereniging bezocht. Dat was ook niet zo gek; de Marker Wadden bestonden tot voor kort nog niet. Wat zouden we aantreffen? Een kale, winderige zandvlakte of zou er wat meer te zien zijn. In ieder geval geen zeehonden rond deze wadden. We besloten dat één van de deelnemers deze dag de rol van zeehond op zich zou moeten nemen door af en toe het geluid na te bootsen.

Met 2 auto’s reden we naar een perfecte instaplocatie aan de Oostvaardersdijk in Lelystad, vlak bij de Bataviahaven. Het weer was perfect; weinig wind en een zonnetje. Aan deze kant van het Markermeer kan het met een klein beetje wind uit het westen al behoorlijk klotsen. Maar vandaag niet. Echter de dag ervoor had het wel behoorlijk gewaaid en het effect ervan was nog goed te merken toen we de strekdam passeerden. Het water was daar nog erg onrustig en dat werd één van ons toch net iets te dol. Harry, die voor het eerst met ons een tocht meevoer op groot water in een voor hem onbekende boot, gaf aan dat hij zich niet erg comfortabel voelde en liever terug wilde. Jammer voor hem, maar wel heel verstandig dat hij zo snel aangaf dat het niet goed voelde.

De overgebleven avonturiers vervolgen de tocht en krijgen al vrij snel de kale zandhopen in het Markermeer in het vizier. Er wordt nog volop gewerkt en aan land gaan was daar geen optie. Maar het grootste van de vijf eilanden was net een paar weken ervoor opgesteld voor het publiek. We voeren het haventje binnen en voelden ons direct in een andere wereld. Wat is dat mooi gedaan zeg! De eerste begroeiing begint daar ook al zichtbaar te worden. We werden allerhartelijkst onthaald door de vrijwilligers van Natuurmonumenten van wie we een gratis k