Nieuwkoopse plassen

 Geen tocht als alle Jaren!

Nog nooit gingen we zo laat in het seizoen naar De Nieuwkoopse Plassen. Wel staat ieder jaar deze tocht op het programma. Ik was benieuwd. Zouden de Nieuwkoopse plassen uitgebloeid zijn, zodat we ons door hoge rietkragen moeten worstelen zonder uitzicht over de lage graslanden? Om het met een ander plassengebied te vergelijken: zou het meer lijken op de grootse grofheid van de Biesbosch, of zouden de Nieuwkoopse plassen hun eigen sierlijke verfijndheid behouden met kronkelende kreekjes, plotseling uitmondend in een bevrijdend groter water, met daarachter weer nieuwe, spannende kronkelende stille wegen naar ginds?

Met een groep van circa 17 deelnemers gingen we naar Nieuwkoop. Dus eerst het ritueel van boten sjouwen en op de karren binden. Het weer was nog wat bewolkt, maar het regende niet. Onderweg naar Noorden een klein spatje maar dat was het dan. Bij Noorden konden we gemakkelijk (nou ja, gemakkelijk; de een manoeuvreert wat gemakkelijker met kar dan de ander) auto + kar op een dubbele parkeerplek zetten. Het afladen en te waterlaten ging vlot, en na een sanitair stopje bij De Klinker ging de tocht van start.

Al na een paar honderd meter splitsten we de groep: de lange tocht ging rechtdoor en de korte tocht zou het eerst mogen genieten van de kronkelende kreek. Zelf voer ik mee met de lange tocht. We namen de tweede afslag rechts, en dan weer links, rechts, links, rechtdoor, enzovoorts via rietmoeras, plassen en moerasbos. Doel was daarna om buitenom de Meie te bevaren, en we kwamen daar door bij een stuwtje op een knop te drukken. De stuw zakte, wij konden door en daarna rees de stuw weer om het landbouwwater uit de natuurkern te weren.

De eerste indruk viel niet tegen: ook in juni is Nieuwkoop mooi. Je kunt zien dat er veel riet was gemaaid van de winter. Op verschillende plaatsen lagen nog rietsnijdersboten aan de kant. Het uitzicht viel dus mee.

En er bloeide ook nog heel wat: moerasspirea, kattenstaart, en nog een heleboel planten waarvan Berdien me de namen wel heeft uitgespeld maar die ik vergeten ben. Kortom nog voldoende mooi bloeiends te bewonderen! Alleen de rietorchissen waren grotendeels uitgebloeid.

We gingen dus met de grote tocht over de Meie. Mooi die afwisseling tussen het varen in de natuur met van tijd tot tijd een boerderijtje, of een dorpje. Het weer was ondertussen de goede kant op gegaan. De wolken trokken langzaam weg en de zon kwam door. Bewoners langs de kant zaten buiten in de tuin of stonden aan statafels (daar heb je die dingen voor nietwaar) al aan het bier! De stemming zat er goed in.

Over de lage Meie lagen wat lage bruggen. Het idee van Hans L. was om de brug open te draaien om ons door te laten. Ik voer vooraan en met Agniet konden we ook zó onder de bruggen door, dus lieten we het maar. Het zorgde voor fraaie samenwerkingstafereeltjes.

Het werd inmiddels tijd om de andere groep op te zoeken. Via een ander stuwtje met knop konden we het NK-Plassengebied weer in. Ditmaal maakten we langs een camping een haakse bocht naar links en rechts en kwamen we echt op de plas.

Aaah, Oopen Waater. Met zachte deining en een licht windje was dat Heerlijk Varen! Na een ophaalbrugje lag “het zwembad” en daar legden we aan.

De kleine groep was er al en het werd een gezellig samenzijn met eten, drinken en slapen, maar dit keer was het niet Hans L die ging slapen!

Onze club houdt wel van varen, maar het belangrijkst zijn toch de pauzes. Dan is het tijd om elkaar te vertellen waar we mee bezig zijn. Het was al eind juni dus gingen er diverse vakantieplannen over tafel. Met bewondering heb ik gekeken hoe Hans de B heel handig twee plankjes had meegenomen om zijn stoel niet in het veen te laten wegzakken. Dat moet ik ook doen, maar ja, ik heb geen stoel bij me, mijn kanozitting zit ook heerlijk tijdens de pauze en is uitneembaar!

Na de pauze, gezamenlijk terug. Het weer is inmiddels echt prachtig geworden. De extra laagjes kleding gaan uit en met een mooie boog mag nu ook onze ploeg van de lange tocht het kronkelende kreekje bevaren, in omgekeerde vaarrichting. Berdien leert me vele nieuwe planten en we komen weer bij Noorden aan en keren huiswaarts terug.

Het was een heerlijke dag. Het hoofd is weer leeg. Nog een paar weken hard werken en dan de grote vakantie!

Verslag en foto’s: Sjoerd