Pannenkoekentocht 19 maart 2011

Op 19 maart gingen we met Piet, Peter, Matthijs, Hans L, Sjoerd, Tom en ikzelf te water bij de Gravenbol om door te varen tot de pont bij Beusichem. Daar, in restaurant  ’t Veerhuys, wachtte ons een heerlijke pannenkoek die met smaak werd verorberd. Ook de vrouw van Sjoerd, Riet, kwam gezellig meesmullen. Tom vond de pannenkoek een beetje te klein voor zijn grote honger en bestelde er nog maar één.

Het weer was subliem! Stralende zon en weinig wind, zodat de meesten van ons al snel klaagden dat het te warm was. Menige jas ging uit en mutsen af. Rustig was het ook op het water, behalve dat de boot van Rijkswaterstaat tot twee keer toe langs kwam en voor heerlijke golven zorgde. Voor Tom was dit allemaal vrij nieuw, maar hij genoot met volle teugen van het spel met de golven.

Veel, zeer veel watervogels waren er te zien en te horen. Het voorjaar klonk overal om ons heen. Zeer verrast waren we door het zien van jonge Nijlgansjes, nog piepklein, die toch al volleerde zwemmers waren en ons ontweken door een flink stuk onder water te zwemmen om op onverwachte plekken weer boven te komen. Er was wel een dom gansje bij, want hij luisterde niet naar zijn ouders en ging steeds verder weg van hen. We hopen dat ze elkaar weer gevonden hebben.

 Verder is jullie misschien bekend dat Peter nogal eens last heeft van de uitwerpselen van de vele trouwe viervoeters die ons land rijk is. Ligt er ergens wat, dan weet Peter het te vinden en stapt er middenin. Tot grote hilariteit van ons en grote ergernis van hem. Toch is mij vandaag gebleken dat dat niet geheel aan hemzelf te wijten valt. Hij trekt het nl gewoon aan, als een magneet een stuk ijzer. Echt waar! Zelfs midden op de rivier weet het hem te vinden!

Wij voeren rustig naast elkaar toen we om ons heen plotseling geplons hoorden, gevolgd door een luide schreeuw van Peter.  Het leek wel een bombardement!  Nog net zagen we een groepje ganzen wegvliegen die, als op commando, alle tien gelijktijdig hun overbodige ballast hadden laten vallen. Het meeste  was gelukkig mis, vandaar het geplons,  maar één was toch raak, en ja hoor, je snapt het al……. Arme Peter!

Terug bij het clubhuis wachtte Leonoor, die bardienst had, ons op. Met elkaar hebben we nog een poos nagepraat op ons heerlijke terras, tot de zon ons verliet en we huiswaarts gingen.

Anita