Zaterdag 12 en zondag 13 juni.

Nieuwkoopse Plassen: eerste dag

12 en 13 juni was de tocht over de Nieuwkoopse Plassen, georganiseerd door de K.V.D.. De vaarleiders waren Hans L en Corné.

Zo’n twaalf leden hadden zich ingeschreven. Toen we naar de club reden rond 8.30 uur zag het weer er al goed uit en dat zou de hele dag zo blijven. Aangekomen op de clublocatie waren er al veel deelnemers in de weer om de karren vol te laden. Binnen pruttelde de koffie. De vaarleiders legden tijdens de koffie uit hoe de aanrij-route was en namen nog wat veiligheidsregels door.

De deelnemersploeg bestond uit alle leeftijden. De oudste was 75 (ik) en de jongste 12 of zo. Na de verplichte controle door de chauffeurs reden we snel weg in de richting van Nieuwkoop. Dit keer reden wij naar een boer met een kleine camping. De vaste kampeerstek van de Liefhebbers. Er moest wel wat gesjouwd worden over een boerenpad en de weg oversteken was zeer gevaarlijk. De instapplek was goed en al snel lagen de eersten in het water. Gelijk was er al paniek, want Piet was zijn dure regenjas kwijt. Hans ging gelijk zoeken, helaas zonder resultaat. Piet was even zijn korte geheugen kwijt, maar snel bleek dat de jas achter zijn rugleuning lag. Toen ook  Hans op de plas lag konden we van start.

De peddels mepten in het water en blauwgroene libelles vlogen voor ons. Een enkele nam een lift en fungeerde als boegbeeld. Leuk toch? Het riet stond hoog op de oevers, met er tussen verschillende bloemen en planten in mooie kleuren. Voor namen en details moet je bij Berdien Liefhebber in de buurt varen, want die weet heel veel van hetgeen dat er leeft, groeit en bloeit.

Er vlogen veel zwarte sterns rond en ook de fuut liet zich zien en horen. Kortom, het was weer genieten en al snel tijd voor een koffiestop. We genoten van de rust en de koffie. Alleen de knutten zorgden voor wat onrust, maar dat hoort bij de natuur zullen we maar zeggen. Ik ging even de benen strekken om de bloedsomloop goed te krijgen en Hans probeerde om van zijn slapende been af te komen. Ja, deze mannen komen op een bepaalde leeftijd waarbij het lichaam wat gaat tegensputteren. Het zonnetje schijnt en dat warmt de  spieren weer op. We varen verder en Micha zingt al snel een voor ons onbekende song terwijl de jongste onder ons beginnen te dollen. Agniet, Tinnie, Berdien en Piet peddelen rustig voort, terwijl de vaarleiders voor ons doorgangen zoeken door de petgaten die soms zijn afgesloten. Maar Hans weet goed de weg. Soms zijn ze eerst onzichtbaar, maar al snel weer volgbaar. Voor degenen die naar Polen gaan is het fijn nog even te kunnen oefenen. Anderen testen hun natuurkennis of houden een wedstrijd in het herkennen van vogels en vogelgeluiden. Zo is er voor ieder wat wils. En dan is het tijd voor onze middagrust. Hans zoekt een haventje op. Het is een gezellig plekje waar ook nog een andere kanoclub heeft afgemeerd. Gelukkig is de kant laag en kan iedereen goed uit zijn boot komen. De plek wordt beschenen door een mager zonnetje, terwijl moeder eend zich met haar jongen uit de voeten maakt en het ruime sop kiest. Als je goed kijkt weet je straks precies hoe je de plas op moet draaien.

Iedereen zoekt een geschikt plekje om te eten en drinken. Gelukkig zijn hier geen muggen of van die vervelende knutjes. Op het water is de jeugd zich aan het vermaken. Ze vinden van alles uit, als je de ander maar nat kan spetteren. Twee wildwater bootjes worden aan een gewone kano vastgebonden. Twee man in de wedstrijdbootjes en de voorste peddelt tot hij erbij neer valt. Dan vertrekt deze club weer en wordt het wat rustiger. Terwijl de wind fors toeneemt is dat goed te zien op de plas. Er komen zilveren randjes aan de golfjes. Na een uur gaan ook wij weer van start.

Inneke vindt de wind niet zo prettig, maar wordt toch de plas opgepraat en gelijk heeft ze er weer lol in. Het valt mee en een beetje dobberen is ook leuk. De vaarleiders nemen het voortouw en zo steken we de plas over. We komen alweer snel in rustig vaarwater en genieten weer van de natuur.

Om een uur of vier haken enkelen af. De jongsten als eerste, maar volgens mij hebben die honger. De rest vaart verder. Een halfuurtje nog. Dan gaat iedereen terug op de twee vaarleiders na. Die maken nog een run, wij meren intussen af in de fluisterboten haven. We beginnen, als we uit het water zijn, met het opladen van de boten, om dan naar het terras van café de Klinkert te gaan. De jongsten onder ons zitten al op het terras en roepen ons toe dat we de pannenkoeken kunnen vergeten. De nieuwe eigenaar heeft ze niet op de menukaart staan. In plaats daarvan gaan we aan het appelgebak. De bediening is niet erg klantvriendelijk en daarom gaan we ergens anders eten. Piet wordt op verkenning gestuurd en komt terug met een goed alternatief. Er is van alles te eten van patat tot tonijn, van salade tot puree. Het viel dus reuze mee. We gingen verkassen naar de overkant. Hier was het heel gezellig.

Tegen 18.00 uur was het tijd om op te stappen en namen wij afscheid van de kampeerders die zondag nog een keer gingen varen. We reden terug naar de Leemkolk en terwijl de twee dames achterin in slaap waren gevallen zorgde Sjoerd dat we veilig thuis kwamen. Na een uurtje was dat gepiept en na het afladen op naar huis.

Rest mij nog eenieder te bedanken namens de vaarleiders. Het was weer een fijne dag. Tot het volgende jaar maar weer.

Dit was het weer,

Uw aller Piet Brombeer